น้ำตาแตก!! "ไซบีเรียน" หายจากบ้านไป 3 ปี ก่อนโชคชะตาทำให้ "สาวเจ้าของ" ได้เจอมันอีกครั้ง? และภาพที่เห็นตรงหน้า ทำเข่าแทบทรุด-วิ่งเข้าไปกอดมันแน่น!!

2017-05-02 22:46:55



หากใครเลี้ยงสัตว์คงจะเข้าใจความรู้สึกผูกพันธ์เป็นอย่างดี และในวันที่ต้องพลัดพรากจากเพื่อนอันเป็นที่รัก ก็ต้องรู้สึกเศร้าและเสียใจเป็นธรรมดา คล้ายกับเธอคนนี้ที่เลี้ยงสุนัขไว้ตัวหนึ่งคือเจ้า "ที่หนึ่ง" สุนัขพันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี้ และวันหนึ่งมันได้หายออกไปจากบ้าน จนเวลาผ่านไปนาน 3 ปี โชคชะตาก็พาให้เธอได้เจอมันอีกครั้ง ในสภาพน่าเวทนา จากหมามีเจ้าของ ต้องเรร่อนกลายเป็นหมาจรจัด เผชิญหนาวร้อน อดๆอยากๆเพียงลำพัง แต่เพียงครั้งแรกที่มันได้เจอเจ้าของอีกครั้ง มันก็จำเธอได้ทันที และได้คืนสู่อ้อมกอดของบ้านหลังอบอุ่นดังเดิม โดยเธอเล่าว่า

 

 

"ที่1" (แปลจากความหมายชื่อภาษาจีนว่า ปู้ เอ้อ ) ชื่อนี้พ่อเป็นคนตั้งให้มัน เพราะพ่อเป็นคนรักสุนัขมาก "ที่1" เป็นสุนัขพันธุ์ ไซบีเรียน ฮัสกี้ที่ถูกเจ้าของเก่าขายทิ้งด้วยราคาถูก เพราะไม่อยากเลี้ยง ฉันจึงสงสารรับซื้อและเลี้ยงดูมันอย่างดี

 

วันหนึ่งฉันจำเป็นต้องย้ายกลับบ้านที่ชนบท ทำให้ต้องพา"ที่1" ไปด้วย  ตอนนั้นมันยังเล็กมากอายุแค่ 2-3 เดือน มันเป็นสุนัขที่น่ารักขี้อ้อนมาก ฉันเลี้ยงมันมา 13 ปี มีวันหนึ่งพ่อพามันออกไปเดินเล่น จู่ๆมันก็เดินหายไป

 

 

ฉันและพ่อขับรถออกตามหามันทุกวัน ฉันร้องไห้เกือบทุกคืน พ่อของฉันเองก็รู้สึกเสียใจที่เป็นคนปล่อยมันออกไปเดินเล่นทำให้มันหลงหายไป เราหามันระยะหนึ่งจนถอดใจเลิกตามหา และพยายามลืมเรื่องนี้ไปซะ เพราะไม่อยากให้ตนเองต้องมานั่งเสียใจอีก

 

บางคนบอกว่าสงสัยถูกพวกกินเนื้อสุนัขจับมันไป บางคนก็ว่าสงสัยโดนรถทับตายแล้ว มีแต่คนคิดไปในแง่ร้าย ผ่านไป 3 ปี วันหนึ่งฉันได้ไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อนที่ตำบลใกล้เคียง ขณะเดินทางกลับบ้าน ฉันมองจากกระจกหลังรถเห็นสุนัขตัวหนึ่งกำลังคุ้ยเขี่ย กองขยะ ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่แต่ฉันก็นึกถึง  "ที่1" ทันที

 

 

ฉันจึงรีบลงจากรถเพื่อวิ่งไปหามัน ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น ดูจากภายนอกมีโรคผิวหนัง ฉันลองเรียกชื่อมัน "ที่1" สุนัขตัวนั้นเหมือนคุ้นเคยชื่อนี้มาก มันหันหน้ามาและเดินเข้ามาใกล้  มันใช่สายตาที่คุ้นเคยมองตาฉัน  ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ตอนนั้นฉันรู้ทันทีว่าต้องเป็นสุนัขของฉันแน่นอน ฉันเข้าไปกอดมันไว้แน่น "ที่1" เลียมือของฉัน หายไป 3 ปี มันยังจำฉันได้ เป็นเหมือนปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้น  ฉันรีบอุ้ม "ที่1" ขึ้นรถและพากลับบ้าน 

 

เมื่อถึงบ้านพ่อของฉันเห็นที่1 น้ำตาก็ไหล แต่พ่อรีบหันหน้าหลบไป เพราะไม่อยากให้ฉันเห็นน้ำตาของพ่อ นี้คือความทุกข์ใจที่พ่อเก็บสะสมเป็นเวลานาน  พ่อรัก "ที่1" มาก ถึงขนาดยอมเอาเงินสะสมที่ไม่เคยเอาออกมาใช้ แต่กลับมาซื้ออาหารและของบำรุงให้  "ที่1" มากมาย

 

ในที่สุด "ที่1" ก็กลับมา ตอนนี้พวกเราไม่กล้าปล่อยมันออกไปเดินเล่นคนเดียวเพราะกลัวมันจะหายไปอีก 

 

 

และฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่า หากพบเจอสุนัขจรจัดอย่าทำร้ายมัน  ไม่แน่มันอาจจะเป็นเหมือน  "ที่1" ที่หลงหายไปนายที่เลี้ยงพวกมันยังคงรอมันอยู่ หรือสุนัขตัวนั้นอาจเป็นแม่ของลูกที่กำลังรอกินอาหารจากแม่ของมัน อยากให้เรารับเลี้ยงสุนัขมากกว่าไปซื้อมาเลี้ยง เพื่อให้ชีวิตน้อยๆให้มีความหวังอีกครั้ง

 

 

ขอบคุณ LIEKR

เรียบเรียง และ เขียนข่าวโดย

วริศรา นรินทร : ทีมงาน ที่สุดดอทคอม





ข่าวที่เกี่ยวข้อง




Copyright © 2017 News-Lifestyle All Rights Reserved